Mijn reis begon als tienermeisje met een camera in mijn handen.

​

Ik maakte zelfportretten omdat woorden soms tekortschoten. Fotografie werd een manier om zichtbaar te maken wat er vanbinnen leefde. Een spiegel die mij hielp mezelf beter te begrijpen, voelen en ontmoeten.

​

Later ontdekte ik dat de camera niet alleen voor mij die rol kon vervullen, maar ook voor andere vrouwen. Dat een fotosessie veel meer kan zijn dan het maken van mooie beelden. Het kan een moment zijn waarop je jezelf weer ziet. Echt ziet.

​

Omdat ik vrouwen daarin nog beter wilde begeleiden, heb ik mij opgeleid tot mental coach. Niet om vrouwen te veranderen of te repareren, maar om hen te ondersteunen in een eerlijke ontmoeting met zichzelf tijdens de fases van het leven die hen vormen en veranderen.

​

Die visie kreeg een diepere betekenis toen ik zelf de weg naar het moederschap bewandelde.

​

Toen ik de diagnose endometriose kreeg, kwam ik terecht in een wereld van medische trajecten, onzekerheid en verhalen die vooral gingen over wat er mis kon gaan. Ik merkte hoe gemakkelijk je jezelf dan kunt gaan zien als een probleem dat opgelost moet worden. Alsof jouw waarde als vrouw afhankelijk wordt van wat je lichaam wel of niet doet.

​

Juist in die periode leerde ik hoe belangrijk het is om verbonden te blijven met jezelf. Om niet alleen te luisteren naar wat anderen van je verwachten, maar naar wat jij voelt, nodig hebt en wilt belichamen als vrouw.

​

Tegen alle verwachtingen in werd ik uiteindelijk zwanger van mijn dochter. Die zwangerschap voelde niet als het einde van een zoektocht, maar als een diepere ontmoeting met mezelf.

​

Tegelijkertijd zag ik om me heen hoeveel vrouwen tijdens zwangerschap en moederschap langzaam onzichtbaar worden. Alsof alle aandacht verschuift naar het kind, terwijl juist de vrouw degene is die een complete innerlijke transformatie doormaakt.

​

Daarom geloof ik dat iedere vrouw zichzelf zichtbaar mag blijven maken. Niet pas later, wanneer alles rustiger wordt, maar juist midden in de fases die haar veranderen.

​

Mijn grootste drijfveer gaat verder dan fotografie alleen.

​

Ik geloof dat de generaties na ons op mogen groeien met vertrouwen in hun eigenheid. Dat zij zichzelf niet hoeven kwijt te raken in verwachtingen van buitenaf, maar mogen opbloeien vanuit hun eigen innerlijk weten.

​

Om dat mogelijk te maken, hebben wij als vrouwen iets belangrijks te doen. Generatiepatronen doorbreken. Oude verhalen ontleren. Onszelf opnieuw toestemming geven om ruimte in te nemen, zichtbaar te zijn en trouw te blijven aan wie we werkelijk zijn.

​

Daarom is mijn fotografie geen zoektocht naar perfectie.

Het is een uitnodiging om stil te staan bij wie je bent. Om jezelf terug te zien. Om vast te leggen hoe het voelde om vrouw te zijn in deze fase van je leven.

​

Want wanneer jij jezelf die ruimte gunt, is dat niet alleen een cadeau aan jezelf.

Het is een cadeau aan alle generaties die na jou komen.